Farvahar

Sommige symbolen horen niet bij de geschiedenis. Ze horen bij identiteit — en dat is een verschil.

De Faravahar is een van de oudste en meest blijvende symbolen van de Perzische beschaving: ouder dan de rijken en hen allemaal overlevend. De gevleugelde figuur die uit de schijf oprijst, staat voor de menselijke ziel op haar eeuwige reis — omhoog, altijd omhoog — geleid door goede gedachten, goede woorden en goede daden. Duizenden jaren waakte hij over koningen en gewone mensen vanaf de muren van Persepolis. Vandaag waakt hij over een doek en stelt hij dezelfde vraag die hij altijd heeft gesteld: welke kant beweeg jij op?

Dit werk maakt de Faravahar niet na. Het graaft hem op — alsof de figuur altijd al onder het oppervlak van het doek aanwezig was, verankerd in de steen van de tijd, en de kunstenaar hem alleen maar hoefde te onthullen. De verweerde, gebarsten ondergrond in grijs en zilver leest als oud pleisterwerk, als de muur van een paleis die eeuwen van wind en herinnering heeft doorstaan. En vanuit al die erosie: vleugels. Nog altijd gespreid. Nog altijd stijgend.

“Een beschaving is niet wat ze bouwde. Het is wat ze geloofde — en wat ze weigerde te vergeten.”

Het doek werd over het hele oppervlak voorbereid met een dikke laag structuurpasta, bewerkt tot een verweerde, steenachtige ondergrond met natuurlijke barsten en toonverschillen. De Faravahar werd met een nauwkeurig gesneden sjabloon over deze levende textuur aangebracht, zodat het reliëf eronder door de vorm heen zichtbaar blijft — de figuur lijkt niet op het oppervlak geschilderd, maar eruit op te komen, alsof hij is blootgelegd in plaats van gemaakt. Het monochrome palet van leisteengrijs, koel wit en zilver is opgebouwd met gelaagde washes en drybrushing, met gerichte verwering om het archeologische karakter van het oppervlak te versterken. Een matte vernislaag sluit het werk af en behoudt de volle diepte van de textuur.